خانه> تاريخ و سيره >701


149

اول و پانزدهم هر ماه مهمان شماييم

 

بنام خدا - نسخه سوم نرم افزار پرسمان ويژه اندروید آماده شد

منو

بايگاني موضوعي
بايگاني شماره اي
گفتگوي زنده
عضويت
پرسش و پاسخ
پيگيري پاسخ
پاسخ سوالات غيرخصوصي
طرح سوال و ارتباط با ما

احكام نماز و روزه دانشجوي مسافر


جستجو



 

بورس مقالات

ابراز محبت دختر به...
درمان خود ارضايي ب...
پيامدهاي خودارضايي...
قرص شب امتحان (تار...
احضار روح با نعلبك...
نظرات مقاله «پيامد...
هولوكاست چيست؟
همجنسگرايي، علل و ...
گناهان كبيره
رابطه دختر و پسر
چشم چراني، آثار و ...
چگونه از ياران اما...
عجم، دشمن اهل بيت؟...
علامت قبولي توبه
تقويت اراده در انج...
احكام نماز و روزه ...
ماجراي دختران و پس...
شيوه هاي همسريابي
اخلاق پيامبر (4) -...
نقش قرآن در زندگي ...
شوخي هاي پيامبر
چه كنم گناه نكنم؟!
چگونه با تقوي شوم
جلسه خواستگاري
...

همه شرايط وضو
اثر بيدار ماندن بي...
گرايش دختران آمريك...
چرا فقط بي حجابي! ...
لیست کتب اداره مشا...
اگه روسري خود را ب...
دفتر 30 پرسش ها و ...
ايميل هايي از شيطا...
جايگاه و ارزش نماز...
چرا جنگ را ادامه د...
اخلاق پيامبر(2)- م...
دوستي با نامحرم در...
شيوه هاي کنترل نفس...
موي بلند و وضو
خاطره اي جالب از ز...
اخلاق پيامبر - توص...

آمار سایت


تعداد مقالات:
2127

بازدید مقالات:
6693629

بازدید سوالات:
2596936



اخلاق امام رضا عليه السلام بازديد: 3408

  نظر بدهيد  /   راي بدهيد  /   ارسال به دوستان  /   طرح سوال


اخلاق كريمه امام رضا (عليه‌السلام) دربرخورد با ديگران

 نوع برخورد و معاشرت پسنديده امام به گونه‌اي بود كه بدون استثناء، در دل‌هاي مردم نفوذ فراوان داشت(1).

 همواره متبسّم و خوش‌رو بود و در معاشرت نيكو سرآمد و مثال زدني بود؛ ابراهيم بن عباس مي‌گفت:

 «امام رضا (عليه‌السلام) با سخن هرگز به هيچ كس جفا نكرد و كلام كسي را نبريد تا مگر شخص از گفتن باز ايستد. و حاجتي را كه مي‌توانست‌برآورده سازد رد نمي‌كرد. پاهايش را دراز نمي‌كرد و هرگز روبه‌روي كسي كه نشسته بود، تكيه نمي‌داد و هيچ كس از غلامان و خادمان خود را دشنام نمي‌داد. هرگز آب دهان بر زمين نمي‌افكند و در خنده‌اش قهقهه نمي‌زد بلكه تبسم مي‌نمود.»(2)

 با زير دستان و خادمان خود با مهرباني و ملايمت برخورد مي‌كرد، چون تنها مي‌شد همه آنان را جمع مي‌كرد، بزرگ و كوچك، و با آنان سخن مي‌گفت. او به آنان انس مي‌گرفت و آنان با او. در تنهايي، هنگامي كه براي‌امام غذا مي‌آوردند آن حضرت خادمان و حتي دربان و نگهبان را بر سر سفره‌اش مي‌نشاند و با آنها غذا مي‌خورد.

 مردي از اهالي بلخ مي‌گفت:

 در سفر خراسان با امام رضا عليه السلام همراه بودم، روزي سفره گسترده بودند و امام همه‌ي خدمتگزاران و غلامان حتي سياهان را بر آن سفره نشاند تا همراه او غذا بخورند. من به امام عرض كردم:فدايتان شوم.بهتر است اينان بر سفره‌يي جداگانه بنشينند.فرمود: ساكت‌باش،پروردگار همه يكي است،پدر و مادر همه يكي است،و پاداش هم باعمال است.(3)

 به آمد و شد مومنان با يكديگر، تاكيد داشت و مي‌فرمود«سخي از غذاي مردم مي‌خورد تا مردم هم در سر سفره او حاضر شوند و از غذاهاي او بخورند، و ليكن بخيل براي اينكه مردم از طعام او نخورند از خوردن طعام ديگران خودداري ميكند»(4)

 مهمان را دوست مي‌داشت و بر اكرام او پاي مي‌فشرد؛ شبي امام ميهمان داشت،در ميان صحبت چراغ نقصي پيدا كرد،ميهمان امام دست پيش آورد تا چراغ را درست كند،امام نگذاشت و خود اين كار را انجام داد و فرمود:ما گروهي هستيم كه ميهمانان خود را بكار نمي‌گيريم.(5)

 تواضع و فروتني امام مثال زدني بود ؛ يك بار شخصي كه امام را نمي‌شناخت در حمام از امام خواست تا او را كيسه بكشد،امام عليه السلام پذيرفت و مشغول شد،ديگران امام را بدان شخص معرفي كردند،و او با شرمندگي به عذرخواهي پرداخت ولي امام بي توجه به عذر خواهي او همچنان او را كيسه مي‌كشيد و او را دلداري مي‌داد كه طوري نشده است.(6)

 

 حقوق ديگران

رعايت حقوق مردم و توجه به حق رنج كشيدگان يك اصل قطعي و غير قابل خدشه در زندگي اجتماعي امام بود، توجه به دادن دسترنج زحمت كش و تعيين مزد پيش از انجام كار، يكي از نمونه‌هاي دغدغه‌مندي امام است ؛ به اين ماجرا كه سليمان جعفري آن را گزارش مي‌كند، بنگريد:

 براي برخي كارها خدمت امام بودم، چون كارم انجام شد خواستم مرخص شوم،امام فرمود:امشب نزد ما بمان.

 همراه امام به خانه‌ي او رفتم،هنگام غروب بود،غلامان حضرت مشغول بنائي بودند امام در ميان آنها غريبه‌يي ديد،پرسيد:اين كيست؟عرض كردند:به ما كمك مي‌كند و به او چيزي خواهيم داد.

 فرمود:مزدش را تعيين كرده‌ايد؟

 گفتند:نه!هر چه بدهيم مي‌پذيرد.

 امام بر آشفت و خشمگين شد.

 من به حضرت عرض كردم:فدايتان شوم خود را ناراحت نكنيد. ..

 فرمود:من بارها به اينها گفته‌ام كه هيچكس را براي كاري نياوريد مگر آنكه قبلا مزدش را تعيين كنيد و قرار داد ببنديد.كسي كه بدون قرار داد و تعيين مزد كاري انجام دهد اگر سه برابر مزدش را بدهي باز گمان مي‌كند مزدش را كم داده‌يي،ولي اگر قرار داد ببندي و به مقدار معين شده بپردازي از تو خشنود خواهد بود كه طبق قرار عمل كرده‌يي،و در اينصورت اگر بيش از مقدار تعيين شده چيزي به او بدهي هر چند كم و ناچيز باشد مي‌فهمد كه بيشتر پرداخته‌يي و سپاسگزار خواهد بود.(7)

 

پي نوشت ها

1) سيراعلام النبلاء، ج 1، ص 121.

2) كشف الغمه، ج‌2، ص 316.

3) كافي ج 8 ص 230.

4) كافي، ج‌4، ص 41.

5) كافي ج 6 ص 283.

6) مناقب ج 4 ص 362.

7) كافي ج 5 ص 288.



نظر شما راجع به اين مقاله

 

 نظر سنجي: عالي خوب متوسط  ضعيف  

     نظر متني:
    
نام/نشاني ايميل :
     متن :
              
                                                                         
               

     ارسال براي دوستان :
     نام شما:    نشاني ايميل:  
   
      

 



ويژه


انتشار اينترنتي مطالب يا چاپ در نشريات دانشجويي با ذکر منبع موجب امتنان است

نقل مطالب در ديگر نشريات با اطلاع ين مجموعه و ذکر منبع بلامانع است

بري چاپ در کتب، کسب اجازه کتبي الزامي است

اداره مشاوره و پاسخ نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها