خانه> قرآن و حديث >192


149

اول و پانزدهم هر ماه مهمان شماييم

 

بنام خدا - نسخه سوم نرم افزار پرسمان ويژه اندروید آماده شد

منو

بايگاني موضوعي
بايگاني شماره اي
گفتگوي زنده
عضويت
پرسش و پاسخ
پيگيري پاسخ
پاسخ سوالات غيرخصوصي
طرح سوال و ارتباط با ما

احكام نماز و روزه دانشجوي مسافر


جستجو



 

بورس مقالات

ابراز محبت دختر به...
درمان خود ارضايي ب...
قرص شب امتحان (تار...
پيامدهاي خودارضايي...
احضار روح با نعلبك...
نظرات مقاله «پيامد...
همجنسگرايي، علل و ...
هولوكاست چيست؟
گناهان كبيره
عجم، دشمن اهل بيت؟...
چشم چراني، آثار و ...
رابطه دختر و پسر
چگونه از ياران اما...
علامت قبولي توبه
تقويت اراده در انج...
احكام نماز و روزه ...
ماجراي دختران و پس...
شيوه هاي همسريابي
اخلاق پيامبر (4) -...
نقش قرآن در زندگي ...
شوخي هاي پيامبر
چه كنم گناه نكنم؟!
جلسه خواستگاري
...

چگونه با تقوي شوم
همه شرايط وضو
لیست کتب اداره مشا...
اثر بيدار ماندن بي...
دفتر 30 پرسش ها و ...
چرا فقط بي حجابي! ...
گرايش دختران آمريك...
اگه روسري خود را ب...
ايميل هايي از شيطا...
دوستي با نامحرم در...
چرا جنگ را ادامه د...
جايگاه و ارزش نماز...
شيوه هاي کنترل نفس...
اخلاق پيامبر(2)- م...
موي بلند و وضو
خاطره اي جالب از ز...
اخلاق پيامبر - توص...

آمار سایت


تعداد مقالات:
2176

بازدید مقالات:
7021992

بازدید سوالات:
2613108



حرم خدا و دوستي بندگان خدا بازديد: 5752

  نظر بدهيد  /   راي بدهيد  /   ارسال به دوستان  /   طرح سوال


حتما تا به حال حديث «دل حرم خداست در حرم خدا غير خدا را منشان» را شنيده ايد. منظور از اين حديث چيست؟ آيا دوست داشتن بندگان خدا جايز نيست؟  آيا منظور اين است كه نبايد كسي غير از خدا را دوست داشت؟
هر چيزي که خداوند در وجود انسان قرار داده، به حق و به جاست و اگر به جا نبود هرگز در وجود انسان قرار داده نمي شد. خداوند انسان را به گونه اي آفريده که به ناچار به اموري وابستگي و دلبستگي و نياز دارد. نياز به آب و غذا و ازدواج، نيازهاي بر حق و درست و واقعي مي باشند که بر طبق مصلحت و حکمت در وجود انسان قرار گرفته اند. محبت به پدر و مادر و برادر و خواهر و همسر و دوستان و وابستگان و حتي به حيوانات و گياهان، پرتوي از محبت بي کران الهي و شعاعي از آن خورشيد تابناک مهر و محبت و لطف است.
هرگز اين گونه محبت ها مذموم و نکوهيده نمي باشد، بلکه برعکس اين محبت ها، امري ممدوح و شايسته است و به نحو کامل در پيامبران و اوليا و انسان هاي برگزيده و برجسته وجود داشته است.
در روايات مي خوانيم که پيامبر(ص) به همه موجودات عشق و محبت مي ورزيدند و اين محبت تا اندازه اي بود که براي همه اسب ها و شترها و عمامه ها و حتي شمشيرهاي خود نام خاصي گذاشته بودند و حتي به کوه ها نيز محبت مي ورزيدند و در حديثي مي فرمايد: کوه احد، کوهي است که ما را دوست دارد و ما نيز او را دوست داريم.
در حديثي مي خوانيم: شخصي محضر پيامبر(ص) رسيد. در وقتي که امام حسن(ع) يا امام حسين(ع) در دامن پيامبر(ص) بود و حضرت او را پي در پي مي بوسيد. آن مرد تعجب مي کند و مي گويد: يا رسول الله(ص) من از اين کار شما شگفت زده شدم، من ده فرزند دارم و تا به حال هيچ کدام از آنها را نبوسيده ام. پيامبر(ص) او را سرزنش کرد و فرمود: «من لا يرحم لا يرحم؛ آن کس که رحمت نورزد مورد رحمت خداوند واقع نمي گردد».
محبت به پدر و مادر و فرزندان و همسر، شاخه اي از محبت الهي است و از آن جدا نمي باشد و محبتي در طول محبت خداوند و در ادامه آن است نه محبتي در مقابل محبت خدا و در عرض و کنار آن و بايد به اين محبت ها با اين چشم نگريست و به آن چنين اعتقاد داشت.
خداوند متعال اين گونه محبت ها و علاقه ها را به حق در وجود انسان قرار داده تا زندگي دنيوي انسان استوار گردد و سامان پذيرد و نظم اين جهان گسيخته نگردد. روشن است که اگر اين گونه علاقه ها و محبت ها در دل انسان نبود، آدمي براي حفظ و نگهداري آن نمي کوشيد و در اين صورت بقاي نوع او دچار خطر و نيستي مي گرديد.
مهم اين است که انسان به چيزهايي که مورد علاقه و محبت اوست به چشم استقلال ننگرد، بلکه به چشم وسيله و ابزاري که وسيله سعادت اخروي اوست نگاه کند، چون استقلال دادن به آن و آن را تمام مقصد و هدف و محبوب اصلي دانستن، و راه را به جاي مقصد و وسيله را به جاي هدف دانستن است که مذموم و نکوهيده است و موجب دور شدن انسان از خداوند و غفلت از او و گم کردن راه سعادت مي گردد.
هنر مردان خدا اين است که با وجود زندگي در دنيا و محبت ورزيدن به مظاهر آن، لحظه اي از ياد خداوند غافل نمي شوند:

آشنايان ره عشق در اين بحر عميق

غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

آنها کمال و جمال خداوند را در همه آفريده ها و مخلوقات او متبلور و نمايان مي بينند و همه عالم را آيت و نشانه او مي دانند و به هيچ موجودي استقلال نمي دهند و همه را آيينه گردان جمال و جلال خداوند مي دانند و به همگي با اين چشم نگاه مي کنند و عشق مي ورزند:

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

امير مؤمنان(ع) در مورد دنيا و چگونگي نگريستن و رفتار با آن مي فرمايد: «من ابصر بها بصرته و من ابصر اليها اعمته؛ کسي که با چشم بصيرت و وسيله به دنيا بنگرد، دنيا او را آگاهي مي بخشد و آن کس که به چشم خواستاري به آن چشم بدوزد، دنيا او را کور مي کند» (نهج البلاغه، ترجمه محمد دشتي، خطبه 82).
بنابراين محبت به زن و شوهر و فرزند و وابستگان با اين حديث که دل انسان را تنها جايگاه و حرم خدا مي داند منافاتي ندارد، چون همان طوري که گفته شد، اين گونه محبت ها خود از محبت الهي سرچشمه گرفته و شعبه اي از آن محبت اصيل است و مستقل و بريده از آن نمي باشد تا با آن منافاتي داشته باشد. از اين بالاتر خود خداوند متعال ما را به محبت به پدر و مادر و همسر و فرزند ترغيب نموده و اين گونه محبت ها در واقع اطاعت از فرمان الهي است و در راستاي محبت داشتن به خداوند متعال است



نظر شما راجع به اين مقاله

 

 نظر سنجي: عالي خوب متوسط  ضعيف  

     نظر متني:
    
نام/نشاني ايميل :
     متن :
              
                                                                         
               

     ارسال براي دوستان :
     نام شما:    نشاني ايميل:  
   
      

 



ويژه


انتشار اينترنتي مطالب يا چاپ در نشريات دانشجويي با ذکر منبع موجب امتنان است

نقل مطالب در ديگر نشريات با اطلاع ين مجموعه و ذکر منبع بلامانع است

بري چاپ در کتب، کسب اجازه کتبي الزامي است

اداره مشاوره و پاسخ نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها