خانه> انقلاب و دفاع مقدس >159


149

اول و پانزدهم هر ماه مهمان شماييم

 

بنام خدا - نسخه سوم نرم افزار پرسمان ويژه اندروید آماده شد

منو

بايگاني موضوعي
بايگاني شماره اي
گفتگوي زنده
عضويت
پرسش و پاسخ
پيگيري پاسخ
پاسخ سوالات غيرخصوصي
طرح سوال و ارتباط با ما

احكام نماز و روزه دانشجوي مسافر


جستجو



 

بورس مقالات

ابراز محبت دختر به...
درمان خود ارضايي ب...
پيامدهاي خودارضايي...
قرص شب امتحان (تار...
احضار روح با نعلبك...
نظرات مقاله «پيامد...
هولوكاست چيست؟
همجنسگرايي، علل و ...
گناهان كبيره
رابطه دختر و پسر
چشم چراني، آثار و ...
چگونه از ياران اما...
عجم، دشمن اهل بيت؟...
علامت قبولي توبه
تقويت اراده در انج...
احكام نماز و روزه ...
ماجراي دختران و پس...
شيوه هاي همسريابي
اخلاق پيامبر (4) -...
نقش قرآن در زندگي ...
شوخي هاي پيامبر
چه كنم گناه نكنم؟!
چگونه با تقوي شوم
جلسه خواستگاري
...

همه شرايط وضو
اثر بيدار ماندن بي...
گرايش دختران آمريك...
چرا فقط بي حجابي! ...
لیست کتب اداره مشا...
اگه روسري خود را ب...
دفتر 30 پرسش ها و ...
ايميل هايي از شيطا...
جايگاه و ارزش نماز...
چرا جنگ را ادامه د...
اخلاق پيامبر(2)- م...
دوستي با نامحرم در...
شيوه هاي کنترل نفس...
موي بلند و وضو
خاطره اي جالب از ز...
اخلاق پيامبر - توص...

آمار سایت


تعداد مقالات:
2127

بازدید مقالات:
6693666

بازدید سوالات:
2596937



بازي به سبك سازمان ملل بازديد: 5602

  نظر بدهيد  /   راي بدهيد  /   ارسال به دوستان  /   طرح سوال


بعد از اينكه ايران توانست خرمشهر را آزاد كند، شوك عجيبي به حاميان بين المللي صدام وارد شد و بعد از آن دعوت دو كشور به آتش بس شروع شد. سازمان ملل تا پايان جنگ يازده قطعنامه مختلف صادر كرد كه تنها يكي از آنها پيش از فتح خرمشهر (7 روز بعد از آغاز رسمي جنگ) بود. اولين قطعنامه هيچ نكته قابل اتكايي نداشت و تنها به آتش بس اشاره شده بود و اشاره اي به بازگشت به مرزهاي بين المللي نيز نشده بود. تا دو سال بعد از آن نيز قطعنامه ديگري صادر نشد. اما دقيقا بعد از فتح خرمشهر توسط ايران، شوراي امنيت مجددا به فكر وضعيت بين ايران و عراق افتاد و بيانيه دوم خويش در اين رابطه را صادر كرد و بعد از آن (با توجه به برتري نسبي ايران تا پايان جنگ) طي شش سال، 10 بيانيه پيرامون موضوع ايران و عراق صادر شد كه در همه آنها دو كشور دعوت به آتش بس شده بودند.

با توجه به اينكه در قطعنامه ها منافع صدام بيش از ما رعايت شده بود، صدام اكثر اين قطعنامه ها را پذيرفت و بنابراين در تبليغات بين المللي به عنوان چهره اي صلح طلب معرفي شد. در مقابل، ايران كه اين بيانيه ها را بر خلاف مصالح خويش مي ديد، از قبول قطعنامه خودداري مي كرد و از سوي بنگاه هاي خبر پراكني به عنوان كشوري جنگ افروز معرفي مي شد. حداقل خواسته هاي ايران كه در قطعنامه ها رعايت نمي شد عبارت بودند از:

1.      بازگشت به مرزهاي بين المللي

2.      معرفي صدام به عنوان آغاز گر جنگ

3.      مشخص شدن وضعيت غرامت ايران به خاطر جنگ

اما همين نكات بديهي نيز در قطعنامه ها رعايت نمي شد. سازمان ملل براي فرار از اين مسئوليت ها -كه با توجه به قوانين بين المللي بر عهده سازمان ملل است- حد اكثر دقت را داشت. به عنوان مثال، در تمام قطعنامه هاي پيش از 598، در عنوان قطعنامه، از كلمه «وضعيت ايران و عراق» استفاده شده بود. اين كلمه از لحاظ قوانين بين المللي از سازمان ملل سلب مسئوليت مي كند. در صورتي كه اگر به جاي كلمه «وضعيت»، از كلمه «منازعه» استفاده شده بود، سازمان ملل موظف مي شد كه آغازگر منازعه را تشخيص دهد و در مورد برخي امور مرتبط با منازعه اقدامات مناسب را انجام دهد. اما سازمان ملل از اينكه همين راه باريك را براي اقدامات بعدي ايران قرار داده باشد، طفره مي رفت. تا اينكه در قطعنامه 598 اين مسئله را نيز رعايت كرد.

 براي ايران واضح بود كه سازمان ملل جانب بي طرفي را رعايت نمي كند و نفوذ قدرت هاي بزرگ باعث صدور قطعنامه ها به نفع اين قدرتها مي شود. بنابراين حتي قطعنامه اي كه حاوي تمام نكات به نفع ايران باشد نيز ضمانت اجرايي نداشت و ممكن بود در هياهوي تبليغاتي بعدي كاملا به فراموشي سپرده شود. با اين شرايط قبول قطعنامه اي كه راه احقاق حق ايران در آن ديده نشده بود، با هيچ منطق ديپلماتيكي قابل قبول نبود.

 

ماجراي قطعنامه هاي سازمان ملل

براي اينكه مسئله نفوذ قدرت هاي بزرگ در قطعنامه هاي سازمان ملل به خوبي واضح شود، كافي است در شرايط مختلف تاريخي، عملكرد اين سازمان بررسي شود.

سازمان ملل در تمام مدت جنگ ايران و عراق (جز در شرايطي كه احساس خطر شكست عراق را مي نمود) چشم خويش را بر روي مسئله مي بست. ولي در مدت جنگ عراق و كويت، با توجه به اينكه عراقي ها بهانه مناسبي براي آمريكا ايجاد كرده بودند تا نيروهاي نظامي خود را به منطقه بياورد، سازمان ملل نيز مسئله حمله عراق به كويت را بسيار مورد توجه قرار داد. در زير سخنراني وزير خارجه وقت ايران -دكتر ولايتي- در سازمان ملل را بخوانيد:

آقاي رئيس... پس از اشغال كويت، شوراي امنيت بلافاصله با صدور قطعنامه اي خواستار عقب نشيني فوري و بدون قيد و شرط نيروهاي عراق شد .... و ظرف دو هفته 5 قطعنامه در محكوميت تجاوز و اعمال تحريم كامل و ضرورت ايجاد فشار بين المللي عليه عراق صادر شد كه شمار آنها تا كنون به هفت رسيده است! .... به ناگاه قدرت هاي بزرگ در شوراي امنيت به ويژه آمريكا به طور بي سابقه اي به طرفداري از منشور ملل متحد برخاسته اند.

.... حال، اين اقدامات را با عملكرد قدرت هاي بزرگ شوراي امنيت خصوصا قدرت هاي غربي و متحدانش در منطقه در قبال حمله ده سال پيش عراق به جمهوري اسلامي ايران مقايسه نماييد: اولين قطعنامه شوراي امنيت پس از چند روز، آن هم صرفا با درخواست آتش بس بدون كوچكترين اشاره اي به عقب نشيني صادر شد.... و همزمان به مدت هشت سال انواع كمك هاي نظامي، تسليحاتي، مالي، سياسي، اطلاعاتي و لجستيكي به سوي عراق سرازير شد... گويا در اين هشت سال موضوعاتي چون محكوم بودن تجاوز و ضرورت مقابله با متجاوز در منشور ملل متحد وجود نداشت...

دكتر ولايتي در اين سخنان تحليل خوبي از ماجراي قطعنامه هاي سازمان ملل ارائه كرده اند. سازمان ملل، با عملكرد خود در مسائل مختلف اثبات كرده است كه پايبندي به اصول اساسي انساني و حقوق بشر ندارد؛ يا لااقل به خاطر فشار قدرت هاي بزرگ بسياري مواقع دست از اصول خود مي كشد. در حقيقت سازمان ملل، مانند كسي است كه براي بازي پر يا پوچ، هر دو دست را خالي كرده و هر بار آن دستي را مي گشايد كه به نفعش باشد. هر گاه بخواهد به اصولي از منشور ملل متحد و حقوق بشر و آزادي بيان و ديگر مسائل اينچنيني اشاره مي كند و مخالفين قدرتهاي بزرگ را سر جاي خود مي نشاند و هر گاه بخواهد چشم خود را بر روي بزرگ ترين فجايع انساني كه توسط قدرتهاي بزرگ اتفاق مي افتد مي بندد. در جاي ديگري از همان سخنراني آمده است:

آقاي رئيس، امروز ملت هاي مسلمان و بيدار جهان كه از آغاز بحران خليج فارس و از پشت لفاظيهاي مطرح شده واقعيت ها را نظاره مي كنند مي دانند كه واقعيت امر، نزاع بر سر كسب منافع بيشتر است و نه حفظ اصول.

 

***

با توجه به همه اين مسائل، بهترين تصميم جمهوري اسلامي ايران، اعتماد نكردن در پذيرش قطعنامه ها و ادامه جنگ، تا احقاق حقوق كامل جمهوري اسلامي بود.



نظر شما راجع به اين مقاله

 

 نظر سنجي: عالي خوب متوسط  ضعيف  

     نظر متني:
    
نام/نشاني ايميل :
     متن :
              
                                                                         
               

     ارسال براي دوستان :
     نام شما:    نشاني ايميل:  
   
      

 



ويژه


انتشار اينترنتي مطالب يا چاپ در نشريات دانشجويي با ذکر منبع موجب امتنان است

نقل مطالب در ديگر نشريات با اطلاع ين مجموعه و ذکر منبع بلامانع است

بري چاپ در کتب، کسب اجازه کتبي الزامي است

اداره مشاوره و پاسخ نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها